In Rimpelsteeltje maken we kennis met Grietje, een stoer meisje dat elke week op bezoek gaat bij haar oma Rimpelsteeltje. Oma wordt steeds vergeetachtiger, maar dat deert Grietje niet. Met oma kun je lekker dansen en plezier maken en het maakt haar niks uit dat ze steeds vergeet waar ze haar sleutels heeft gelaten of niet meer weet hoe ze haar handtas open krijgt. Op een dag is Rimpelsteeltje verdwenen. Terwijl haar drie dochters, elk op eigen wijze een plan van aanpak maken om Rimpelsteeltje terug te vinden, gaat Grietje op zoek.

Theatermakers Pieter Tiddens en Marlies Helder kruipen samen in de huid van Rimpelsteeltje, Grietje, de drie zussen en alle mensen daar omheen. De voorstelling is lief, luchtig en openhartig en raakt aan universele thema’s als familie, opvoeding en relaties, maar ook aan actuele thema’s als eenzaamheid bij ouderen.

Rimpelsteeltje is tot stand gekomen vanuit de behoefte van Pieter en Marlies om een voorstelling te maken over dementie. Allebei kregen ze in hun familie te maken met het onderwerp: ingewikkeld, maar het hoort bij het leven. Op de kenmerkende manier van Pieter Tiddens Familietheater brengen zij deze ernstige materie op een lichte wijze over het voetlicht.

Rimpelsteeltje _ Kracht van Beleving - foto Joke Schot

Toepassing

De voorstelling is zeer geschikt voor families en past bijvoorbeeld goed in het programma van een open dag van een zorginstelling of een jubileum. Rimpelsteeltje kan ook een waardevolle bijdrage leveren aan initiatieven rond een dementievriendelijke samenleving (gemeente, wijk et cetera).

 


Theaterkrant: Ontroerende voorstelling raakt ook aan actuele thema’s als eenzaamheid onder ouderen

“Grietje gaat elke week op bezoek bij haar oma Rimpelsteeltje. Rimpelsteeltje is vergeetachtig, ze kan wel een kwartier naar haar sleutels zoeken in haar handtas. Op een dag is Rimpelsteeltje nergens te bekennen. Wat volgt is een ontroerend verhaal waarin bezorgde tantes, ongeduldige agenten en beschimmelde tomaten in de sokkenla de revue passeren.

De voorstelling is speels. Het decor is helemaal bedekt met krantenpapier, zodat alles eruitziet alsof het van zelf geknutseld papier-maché is. Alle personages worden gespeeld door twee acteurs (Pieter Tiddens en Marlies Helder), die met hoedjes, pruiken en jasjes razendsnel van karakter wisselen. In eerste instantie is het vooral hilarisch als Tiddens (met baard) een muts met vlechtjes opzet en zodoende Grietje speelt, maar binnen een paar minuten is hij heel overtuigend als elfjarig meisje.

Ook de andere typetjes zijn grappig en goed gespeeld. Zo is er de moeder van Grietje, de oudste in het gezin die het steeds tegenover haar zussen over ‘mijn moeder’ heeft. Middelste zus Kat heeft het altijd maar druk-druk-druk en heeft eigenlijk geen idee van de problemen van haar moeder (‘Ze is waarschijnlijk gewoon met vriendinnen naar de bioscoop’). Ze gaat zich pas echt zorgen maken als blijkt dat Rimpelsteeltje ook wel eens in haar pyjama over straat gaat. Want iets vergeten, dat overkomt iedereen wel eens, maar jezelf zo voor gek zetten voor de buren, dát is zorgelijk.

De jongste zus, Muis, wordt niet gespeeld door één van de acteurs, maar is een handpop, bestaande uit alleen een hoofd en een hals bedekt door een stukje roze coltrui. Muis wordt bespeeld door de andere personages en dat is tekenend voor haar verlegen karakter. Ze wordt volledig ondergesneeuwd door haar zussen.

De verdwijning van Rimpelsteeltje haalt veel naar boven in de familie. In eerste instantie vooral paniek, maar daarna ook allerlei reflecties over de opvoeding, onderlinge relaties en de toekomstige erfenis. Naast deze universele thema’s worden ook actuelere onderwerpen zoals eenzaamheid bij ouderen en verzorgingstehuizen aangeraakt. En dat allemaal toegankelijk verpakt voor jonge kinderen.” – THEATERKRANT