Brenda Froyen vertelt over haar behandeling in de psychiatrie van nu. Stefaan Baeten – directeur van een psychiatrisch ziekenhuis – vertelt over de behandelingen in de psychiatrie van vroeger. Twee monologen. Van een patiënt en een hulpverlener. Een zij en een wij, tegenover elkaar. Of wordt het een dialoog?
Een zoeken naar wederzijds begrip, waarin muziek alles verbindt
Een cabareteske voorstelling van 90 minuten die je doet lachen, doet walgen, doet huilen, die je naar de keel grijpt. Een voorstelling, die, heel misschien, een steen verlegt in de rivier.

Brenda is pas bevallen van haar derde zoontje als ze een postpartumpsychose krijgt. Ze heeft hallucinaties waarbij de grens tussen realiteit en waan vervaagt. Haar psychose haalt haar hele leven en dat van haar omgeving overhoop. Ze wordt drie maal opgenomen in verschillende instellingen. In de voorstelling vertelt ze over deze ervaring en haar zoektocht naar hulp.

De anekdotes van Brenda worden door Stefaan in een breder kader geplaatst. Stefaan kent de andere kant van haar verhaal, de kant van de zorgverleners. Stefaan kent ook het historisch perspectief – in Vlaanderen maar ook in Nederland. Wat is er verandert de afgelopen 200 jaar? Wat hebben we geleerd en wat kunnen we leren van het verleden? En van de ervaringen van hedendaagse patiënten?

Huh, zij een psychose, maar ze lijkt me zo normaal?


Huh, zij een psychose?’ was mijn eerste reactie, ondanks dat ik zelf heel goed weet dat dergelijke problematiek iedereen kan treffen. Ook die mensen die het – in ieder geval van de buitenkant bekeken – allemaal waanzinnig goed voor elkaar lijken te hebben. Dat dat een stigmatiserende gedachte was besef ik me. Dat het een hele hardnekkige gedachte is, niet alleen in mijn hoofd, óók. Want ik weet echt wel beter.

De tweede keer dat ik haar zag stond ze in een theater op het podium voor een volle zaal mensen. Met een muziekdoosje in haar hand, en diezelfde vriendelijke blik in haar ogen. Ze ontroerde me vanaf het allereerste moment. Toen ze de stilte met een voorzichtig (prachtig Vlaams) uitgesproken ‘Mama?’ doorbrak, moest ik nog net niet huilen….  Klik hier om verder te lezen op Psychosenet.

 

“Harde realiteit, pakkend en toch met humor”

“Een knap concept. De afwisseling versterkt de boodschap. Het komt echt binnen”

“Ontroerend en scherp, als het leven zelf”