In Maskerziel volgen we het leven van Dilan, een Turks meisje dat opgroeit tussen twee culturen — de Nederlandse en de Turkse. Ze voelt zich een vreemde. Op school. Bij de korfbal. Bij de dokter, maar ook in haar eigen familie. Heen en weer geslingerd tussen twee werelden en de spanningen thuis, raakt ze steeds meer afgezonderd en krijgt ze een depressie.
Terwijl ze probeert zich staande te houden, gaat ze op zoek naar wat er ónder die depressie ligt. Wat ze vindt, is haar familieverhaal — en daarmee zichzelf. Want de pijn die Dilan voelt, is niet alleen van haar. Die is doorgegeven. Van generatie op generatie.
Baba, papa, die zijn dorp in Turkije de rug toekeerde en zijn verdriet meenam. Babaanne en Anneanne, beide oma's, die zich volledig opofferden voor het gezin. Anne, haar moeder, verward tussen vrijheid en opoffering. En Dede, opa, die het misschien het scherpst ziet: Jij en ik Dilan, wij voelen dezelfde pijn. De pijn wanneer je jezelf niet langer in de familie herkent.
Maskerziel laat zien hoe onverwerkt verlies, migratie en trauma zich nestelen in een gezin — en hoe de tweede en derde generatie de rekening betaalt. Niet omdat ze iets fout doen, maar omdat ze dragen wat nooit is uitgesproken.
Een muzikale performance naar aanleiding van de autofictieve roman van Dilan Yurdakul.
Voor de actuele speellijst klik hier
Dilan Yurdakul schrijft om uit te delen uit een grote pan met verdriet, meel en suiker. Om de beurt roeren de personages even, lengen ze aan met nieuw leven en oude verhalen. Iedereen krijgt een stukje, ook de lezer. Het smaakt naar karamel en maakt een beetje verdrietig. — Theaterkrant