Theatermaker Thomas Borggrefe laat zich in zijn voorstellingen inspireren door zijn werk met mensen met dementie: gesprekken, ontmoetingen, naar muziek luisteren, stilte, er zijn zonder woorden. Helderman gaat over over vergeten, gelukkig-zijn, muziek, ontreddering en het zoeken naar de grens van leven en dood.
Een musicus heeft dementie en laat zien wat in hem omgaat. De voorstelling geeft diepe inzichten in de gevoels- en belevingswereld van een man met dementie, het proces laat een mens zien in al zijn kunnen, niet meer kunnen, onmacht en vragen: Wanneer is mijn leven met deze ziekte niet meer leefbaar?
De wereld van dementie is een onbegrijpelijke, wonderlijke landschap vol kleuren, fragmenten, poëzie en grillige vormen. De voorstelling is een compositie van muziek, teksten, zwaarte en lichtheid, zoals het leven met dementie is.
Thomas Borggrefe maakte al 5 voorstellingen over dementie. Voorstellingen waarin spelenderwijs veel informatie over de beleving van dementie wordt gegeven. Iedereen die met dementie in aanraking komt - of dit nu is omdat men zelf de diagnose heeft, als familielid of beroepsmatig - herkent elementen uit de voorstellingen. Borggrefe : “Ik probeer mijn publiek bewust te maken van het feit dat het wezen van de mens met dementie hetzelfde blijft. Het gevoel heeft geen dementie!”
Na afloop van de voorstellingen, gaat Thomas Borggrefe steevast in gesprek met zijn publiek. Hij beantwoord vragen en roept vragen op. Hier komt zijn ervaring als geestelijk verzorger in de zorg voor mensen met dementiezorg mooi samen met zijn talent als theatermaker. Feitelijke informatie wordt afgewisseld met ontroerende beelden en verhalen met humor.
Doelgroep
De voorstelling is geschikt voor iedereen die geïnteresseerd is in dementie, door persoonlijke ervaring of vanuit professionele belangstelling. Doordat er in de voorstelling op een speelse manier informatie wordt gegeven over de werking van de hersenen bij dementie is de voorstelling ook goed te gebruiken voor onderwijsinstellingen.
Reacties
Zijn boodschap raakte de aanwezige bezoekers diep. Het gevoel bij dementie blijft en is essentieel: “het hart wordt niet dement.” Liefde, aandacht en nabijheid zijn en blijven altijd van grote betekenis. Ook het zoeken naar de grens van leven en dood – wanneer is het leven met dementie niet meer leefbaar – werd op een indrukwekkende manier weergegeven. - leden van Alzheimer Trefpunt Putten
De studenten waren zeer onder de indruk van de wijze waarop Thomas in de huid van een dementerende man kroop. Sommigen herkenden het gedrag van personen uit hun eigen omgeving erin, soms zelfs hun eigen gedrag. Dit laatste betrof studenten die zelf een psychose hadden doorgemaakt. In het nagesprek dat helaas wat mat verliep ( vrijdagmiddag blijken studenten toch duidelijk minder actief te zijn..) bleek wel dat Thomas veel ervaring heeft in het omgaan met mensen met dementie. Hij kon heel duidelijk neerzetten hoe er beter niet dan wel beter wel met mensen met dementie in situaties kan worden omgegaan. - Novacollege
De uitvoering van Helderman door Thomas Borggrefe was een indrukwekkende voorstelling, erg ontroerend, maar ook informatief en realistisch. Het riep vragen op in de discussie die na de voorstelling met de toehoorders werd gehouden. Of, zoals een bezoekster het verwoordde: “Wat een prachtige middag was het!” - Alzheimer Parkstad Limburg
Thomas Borggrefe laat op treffende wijze zien wat het is om te leven met dementie. Helderman is niet alleen een ontroerende theatervoorstelling, het is ook een leerzame voorstelling. We worden geconfronteerd met de moeilijke vraag: wanneer is het leven met dementie niet meer leefbaar? Een voorstelling aan te bevelen voor medewerkers in de zorg maar ook voor naasten en mantelzorgers. - Nynke Hoogland, wijkverpleegkundige Buurtzorg