Waar de helden zijn

Een documentaire over het leven met een kind dat extra zorg nodig heeft. Vier mensen, één gezin. Arne, Marike, Bieneke en Jons. Het stormt in het hoofd van Jons, hij stormt door het huis. Hoe groter hij wordt, hoe moeilijker het is om thuis voor hem te zorgen. Op zijn zevende nemen zijn ouders de moeilijke beslissing om hem in een instelling te laten wonen.

Hoe voelt dit voor een ouder? En hoe heeft Bieneke, de zus van Jons, dit allemaal ervaren? Filmmaker Ange Wieberdink ontmoette dit bijzondere gezin in 2014. Sindsdien volgt ze hen en heeft ze mogen filmen op enkele belangrijke momenten in het leven.

Voor deze documentaire werden scenes uit de voorstelling Lastige Ouders opgenomen. De interviews, video’s uit het familiearchief en de theaterscènes vertellen samen het verhaal van Jons, van zijn ouders en zijn zus. Op eerlijke en indringende wijze krijg je in Waar de helden zijn een unieke inkijk in dit gezin.

Programma

Het gesprek naar aanleiding van de documentaire is een gelijkwaardig onderdeel van het programma. Hier krijgen de aanwezigen de gelegenheid om hun verhaal te doen. Door de herkenning van het getoonde is daar bij het publiek veel behoefte aan, is bij Lastige Ouders gebleken. Lichtheid speelt een belangrijke rol, naast de ingewikkelde en emotionele materie. Pieter Tiddens is hier als geen ander toe in staat, liet hij zien bij de gesprekken na afloop van Lastige Ouders. Hij voert het gesprek altijd samen met een ervaringsdeskundige. Dit onderdeel stemmen we af met de opdrachtgever zodat we heel  gericht inhaken op de situatie van de opdrachtgever, haar doelgroep en doelstelling.

De belang van dit verhaal

Het belang, de noodzaak om het verhaal van de familie Ehlhardt te delen is het zorgen voor erkenning en herkenning, door het meeleven, meevoelen en meemaken van het leven met iemand die intensieve zorg nodig heeft. Erkenning van de situatie waar zoveel mensen mee te maken hebben maar zo weinig mensen een beeld van hebben. Herkenning voor ouders en brussen, vrienden en familie, en zorgprofessionals in de nabijheid van families als die van Jons. 

Marike van Weelden: “We delen ons verhaal om te inspireren en troost te geven. Natuurlijk is onze situatie zwaar en moeilijk, maar ons leven draagt ook iets positiefs in zich, het geeft ook mogelijkheden. Juist als je het met elkaar doet, als je ziet met hoeveel liefde er gewerkt wordt met deze mensen, hoeveel doorzettingsvermogen je moet hebben om dit voor elkaar te krijgen. We delen ons verhaal juist ook voor de mensen die dat niet kunnen, die het niet kunnen verwoorden, geen vorm kunnen geven; zij voelen hetzelfde. Daarom is het zo belangrijk om dit te doen – zowel voor de professionals als de leek, de ooms en tantes, buurman en buurvrouw die het toch een beetje raar vinden allemaal. Neem er kennis van, oordeel niet. Onwetendheid zorgt voor angst en afstand. ”