Waar de helden zijn

Een documentaire over het leven met een kind dat extra zorg nodig heeft. Vier mensen, één gezin. Arne, Marike, Bieneke en Jons. Het stormt in het hoofd van Jons, hij stormt door het huis. Hoe groter hij wordt, hoe moeilijker het is om thuis voor hem te zorgen. Op zijn zevende nemen zijn ouders de moeilijke beslissing om hem in een instelling te laten wonen.

Hoe voelt dit als ouder? En hoe heeft Bieneke, de zus van Jons, dit allemaal ervaren?

Filmmaker Ange Wieberdink ontmoette dit bijzondere gezin in 2014. Sindsdien volgt ze hen en heeft ze mogen filmen op enkele belangrijke momenten in het leven. Voor deze documentaire werden scenes uit de voorstelling Lastige Ouders opgenomen.

De interviews, video’s uit het familiearchief en de theaterscènes vertellen samen het verhaal van Jons, van zijn ouders en zijn zus. Waar de helden geeft op eerlijke en indringende wijze een unieke inkijk in dit gezin.

Programma

Aansluitend volgt een gesprek met het publiek waarbij we theater en muziek gebruiken om het gesprek richting te geven en de impact te vergroten.  Dit onderdeel stemmen we af met de opdrachtgever/organisator zodat we heel gericht inhaken op de situatie van de opdrachtgever, haar doelgroep en doelstelling.

De belang van dit verhaal

Het belang, de noodzaak om het verhaal van de familie Ehlhardt te delen is het zorgen voor erkenning en herkenning, door het meeleven, meevoelen en meemaken van het leven met iemand die intensieve zorg nodig heeft. Erkenning van de situatie waar zoveel mensen mee te maken hebben maar zo weinig mensen een beeld van hebben. Herkenning voor ouders en brussen, vrienden en familie, en zorgprofessionals in de nabijheid van families als die van Jons. 

Marike van Weelden: “We delen ons verhaal om te inspireren en troost te geven. Natuurlijk is onze situatie zwaar en moeilijk, maar ons leven draagt ook iets positiefs in zich, het geeft ook mogelijkheden. Juist als je het met elkaar doet, als je ziet met hoeveel liefde er gewerkt wordt met deze mensen, hoeveel doorzettingsvermogen je moet hebben om dit voor elkaar te krijgen. We delen ons verhaal juist ook voor de mensen die dat niet kunnen, die het niet kunnen verwoorden, geen vorm kunnen geven; zij voelen hetzelfde. Daarom is het zo belangrijk om dit te doen – zowel voor de professionals als de leek, de ooms en tantes, buurman en buurvrouw die het toch een beetje raar vinden allemaal. Neem er kennis van, oordeel niet. Onwetendheid zorgt voor angst en afstand. ” 


Reacties en aanbevelingen



Het is een prachtige oprechte documentaire over de kracht van een gezin, doorzettingsvermogen en liefde voor elkaar die kan groeien wanneer de weg niet altijd makkelijk is. Zo ontzettend mooi dat jullie dit kunnen en willen delen, erg leerzaam over wat er als ouder op je pad kan komen en dat liefde bij kracht altijd blijft. – Jikke Göbel van Tongeren


Wat een mooie, aangrijpende documentaire. Ontroerend en hartverwarmend, kwetsbaar en krachtig tegelijk. Heel eerlijk ook, en mooi in beeld gebracht….. Wat me opviel was ook de meerstemmigheid die aan bod kwam: de stem van alle gezinsleden werd mooi mee genomen. De stem van het broertje (de jongen die extra zorg nodig heeft), de stem van de zus (en die naast het ook welkom vindt dat er over brusjes gesproken wordt), de stem van de moeder (die ook vrouw en partner is) en de stem van vader (ook al is die inmiddels overleden). Het geeft aan hoe we als hulpverlener zoveel mogelijk stemmen mee kunnen nemen in het proces. Ook de stem van overleden personen kan veel betekenis hebben: die laat je niet los maar neem je ook met je mee. – Bruno Hillewaere, Euthopia


Ben van veel dingen onder de indruk maar vooral het einde trof me. Hoe moeder aan Bieneke haar ontwikkeling en rol gunde en ook haar eigen plek overwoog. Zo liefdevol voor beide kinderen. (…) Ik vond het ook een troostend en hoopgevend document. Dat je ondanks alles wat anders had moeten zijn er toch zin aan kunt geven.
Dat zal de ene dag best anders gaan dan de andere maar zoals Marike tegen Bieneke zo mooi zei, dat elk kind zijn of haar eigen ontwikkeling doormaakt. En dat loslaten de grootste maar ook onvermijdelijke opgave is. – Hans Tönjes, Gedragswetenschapper en orthopedagoog