Dit is een verhaal over de ongrijpbare kanten van de liefde.
Een moeder vertelt ons over haar zoon.
Vandaag is zijn eerste schooldag en ze is bang.
Denk je dat hij geaccepteerd wordt? Of zullen ze hem genadeloos buitensluiten?
Debbie heeft een kind met het Syndroom van Down.
Loes Hegger speelt de moeder zonder drama, vol gevoel en humor. Het drama zit onder haar huid. Terwijl ze ons meeneemt in een verstilde monoloog die zindert van vragen en tegenstrijdige verlangens gebeurt er iets bijzonders: In een fascinerend, langzaam veranderend portret dat we ter plekke door een kinderhand getekend zien worden lijkt haar zoon naar haar te kijken.
Hij kijkt achter háár ogen en ziet alles: haar angsten, haar verlangen om hem te beschermen en haar liefde.
Hij ziet alles. Hij oordeelt niet.
Dat doen wij.

Achtergrond en toepassing

‘Het kind achter de ogen’, geschreven door de Israëlische Nava Semel in 1988, werd wereldwijd al meer dan 1000 keer gespeeld. Er zijn prijswinnende radio- en theaterproducties gemaakt in Israel, New York, Los Angeles, Tsjechië, Roemenie, Polen, Italië, Spanje, Frankrijk, België, Groot Brittannië, Ierland, Oostenrijk, Duitsland en in Turkije.

“Het kind achter de ogen” is met morele steun van Stichting Downsyndroom en Stichting de Upside van Down door Loes Hegger en Erga Netz naar Nederland gebracht. Na elke voorstelling is het publiek in de gelegenheid om na te praten met de theatermakers en deskundigen op het gebied van Downsyndroom. Doel is om het gesprek over ‘afwijking’ en anders-zijn op een bijzondere manier te voeren.

Na drie jaar en meer dan twintig voorstellingen hebben Hegger en Netz veel ontdekt: Terwijl onbegrip en intolerantie voorkomen in het dagelijks leven van families van mensen met afwijking, hoeft dat leven niet somber te zijn. Net als in Het kind achter de ogen te zien is, deelden veel mensen uit het publiek tijdens het nagesprek hun positieve ervaringen; ze vertelden over de liefde en puurheid die zij van hun kinderen met een afwijking kregen.

Achterhaald?

De voorstelling is geschreven in een ander land en in een andere tijd maar de fundamentele vragen over de maakbaarheid van het leven, de plaats (de waarde) van mensen met een beperking in onze maatschappij en de onderliggende emoties zijn zeer herkenbaar – misschien wel juist in deze tijd van Nipt testen – zoals een vader onlangs opmerkte na afloop van de voorstelling.