“De eenzaamheid en eeuwige strijd van iemand met een eetstoornis wordt door Lisse zo bijzonder integer, heftig en raak neergezet dat het zo diep raakt, als mens, ouder, dokter, hulpverlener, wat dan ook. Weer een stap dichter bij begrip.”

Annemarie van Bellegem
kinderarts sociale pediatrie aan het Academisch Medisch Centrum


“Raakt mij diep; door de afwisselende scenes blijf je geboeid. Lisse kan de emoties en gedachten bij eetstoornissen zo goed neerzetten, het komt heel dicht bij de werkelijkheid. Dit zouden alle behandelaren in de psychiatrie moeten zien.”

Patricia Bos
oprichter Buro PUUR


“Uit ervaring blijkt dat betrokkenen na de voorstelling beter kunnen voelen en beleven hoe het is om een eetstoornis te hebben, waardoor zij hun naaste meer begrijpen en beter tot steun kunnen zijn.”

Sandra Knijn
therapeut Human Concern


“Diep respect voor hoe de documentaire, het boek en de voorstelling dit verhaal een diepte geven. Het verhaal achter de ziekte. De herkenning bij jezelf over je kwetsbaarheid. Het besef om dankbaar te zijn wanneer je delen kunt en mag. En zorgen kunt. Voor elkaar. Voor jezelf.”

Femme Hammer
directeur Theater in School


‘Ik heb jarenlang alles laten staan, al vond ik het nòg zo lekker. En kijk: nu ben ik toch nog lelijk’, zegt de zieke Emma. Anorexia zit vooral in het zelfbeeld van de patiënt. In Emma wil leven vormt een gebroken spiegel de achterwand, die de actrice reflecteert, maar ook het publiek, het symbool van dat zich opdringende, kapotte zelfbeeld. Wat mankeert mensen toch die zich doodhongeren? Deze sterke voorstelling is een vertwijfelde zoektocht naar een antwoord. 

Recensie Theaterkrant  verder lezen


Moeder van ‘Emma wil leven’: ‘Haar 18 jaar waren zo intens, dat het wel 80 jaar leken’

Interview met de ouders van Emma in de Volkskrant verder lezen


Mirjam Giphart over Emma wil leven:
“Een solovoorstelling waarbij het speelveld op het podium is afgebakend met microfoons en theaterlampen op standaarden. De handleiding voor het vouwen van een papieren kraanvogel levensgroot op de vloer. En die enorme gebarsten spiegel op de achtergrond. Ja die spiegel!: we gaan het over een eetstoornis hebben?
O ja? Zie ik in Lisse, de acteur een jonge vrouw met een eetstoornis?
Ik zie dat door de uitlichting van dat vierkant op t podium mijn aandacht strak gekaderd wordt. Dat doet wat met me. In de loop van de anderhalf uur van het stuk krijg ik mentale vluchtneigingen terwijl ik zo ongelooflijk graag wil blijven. Maar mn brein kan die strakke focus schijnbaar niet goed aan.
Vanaf moment één pakt het soepele spel van de acteur me vast en sleurt me mee door de worsteling van Emma. Ik (moeder en oma) krijg zo gruwelijk te doen met haar ouders. Ik word er echter niet verdrietig van merk ik. Vooraf had ik gehoord dat het een zwaar stuk zou zijn, dus bevooroordeeld twijfelde ik af en toe: waar dan? Waar is het een zwaar stuk? Ja, de jonge vrouw heeft het zwaar, dat is duidelijk. Ze moet, moet, moet, m.o.e.t, MOET… daar krijg ik het als publiek heel erg moe van.
Maar is dat zwaar?
Ik kende natuurlijk de documentaire (gemaakt door Jessica Villerius) en het besef dat Emma zal sterven, dat slechts haar sterke wil voortleeft in deze verbeeldende producties en t boek dat ook onlangs verscheen, speelt continu door mijn hoofd. Dat wel.
En dan de actrice. Haar uiterlijk eigenlijk. Het feit dat er niet getypecast is op iemand met een heel dun lijf vind ik ten eerste een compliment aan de actrice zelf. Ze is professioneel zo goed dat ze volkomen geloofwaardig de lichamelijke teloorgang van Emma neerzet. Daarvoor hoef je geen botten te zien. Dat maakte me blij.
Daarbij gaf ze me de mogelijkheid om -niet afgeleid door afkeer door een sterk vermagerd lichaam- in het hoofd van Emma te kijken.
En daar zit voor mij dan ook de kracht van het spel, het script en de regie: er zitten zoveel haakjes in het stuk dat ook iemand zonder eetstoornis meekan in de gedachten die deze fatale aandoening het lichaam aandoet.
Voor mij waren het haakjes waaraan allerlei herinneringen uit mijn eigen leven bleven hangen. Pijnlijk! Zwaar? Niet zozeer: verlichtend ook in zekere zin. Want delen doet helen.
En daarin zit naar mijn beleving dan ook de hoop in dit verhaal: Emma wilde leven! De ziekte sloopte haar, maar haar stem klinkt door.
Wat ik zag was een sterke jonge vrouw met een ziekte die haar dwong. Ging dat om eten? Nee! Ging dat om manipulatie?
Oef! Ja dát maakt het zwaar!
Tegen het eind huil ik. Van buiten stil. Van binnen onbedaarlijk met lange uithalen. Ik ken deze jonge vrouw. Ik zie haar onmacht. Ik hoor wat anderen over haar zeggen. Welk stigma er rust op deze dictatoriale ziekte. Ik wil het voor Emma opnemen, haar verdedigen! Dat is wat dit stuk met me doet! En dat gaat veel verder dan een eetstoornis. En dat heeft deze theaterverbeelding in mij losgemaakt! Hulde aan de makers en Emma zelf!
Gaat dat zien!”